Nie ukrywam – Philip Yancey jest moim ulubionym autorem książek o tematyce chrześcijańskiej. Ta konkretna książka towarzyszyła mi w jednym z najtrudniejszych, a może w najtrudniejszym okresie mojego życia – kiedy mój mąż leżał w szpitalu, po świeżo przebytym udarze. Stąd w moim opisie, tych długich i trudnych dni, znalazło się miejsce na wybrane z tej książki myśli. Myśli, które dawały mi pocieszenie.

Trudno jest tu przelać myśli o książce, która ma 450 stron. Czytałam ją, jeżdżąc do szpitala miejskimi środkami lokomocji, czytałam ją w zaciszu szpitalnego korytarza, czytałam ją czuwając przy łóżku wciąż ‘nieobecnego’ męża. Jej strony pokreślone są kolorami tęczy a też zwykłym długopisem. Rogi są pozaginane, bo akurat niczego do pisania nie było pod ręką. Z tą książką związane są silne emocje, które mną targały – lęk, niepewność, ból, smutek, duchowa niemoc. Ale też były inne emocje – pokój, nadzieja, wiara w to, że modlitwa jednak działa. Mówi się: Książka – nierozdzielny towarzysz, przyjaciel bez interesu, domownik bez naprzykrzania (Ignacy Krasicki). Tym właśnie ta książka była dla mnie. Połączyła mnie z nią bardzo silna więź…

Walentyna Jarosz

„Modlitwa, czy to działa?”, Philip Yancey, Wydawnictwo „Credo”, Katowice, 2010r.

Materiał pochodzi ze strony: http://walajarosz.blogspot.com/2011/01/kacik-dobrej-ksiazki_13.html

Anna Mateja

To, co najciekawsze, zdarza się tylko między ludźmi.

Hanna Pasterny jest niewidomą dziewczyną z Rybnika na Górnym Śląsku, romanistką i logopedką, ale też głęboko wierzącą katoliczką, która zadaje pytania, nie bojąc się duchowych poszukiwań. Ma mnóstwo znajomych i przyjaciół, bo nie traktuje relacji z ludźmi powierzchownie: znajduje dla nich czas, potrafi się zaangażować. Niepełnosprawność nie jest dla niej ograniczeniem, raczej wyzwaniem – by równie dużo wymagać od siebie, jak czerpać z życia.

Prof. Helen Halpern (to tylko pseudonim) jest genialną konstruktorką z uniwersytetu w Glasgow, która jeździ po Europie i przeprowadza szczegółowe wywiady z osobami niesłyszącymi, niewidomymi i głuchoniewidowymi. Zdobyta wiedza o ich życiu i potrzebach pomaga jej w projektowaniu urządzeń eletronicznych, które pozwalają osobom pozbawionym wzroku albo słuchu bezpieczniej i samodzielniej funkcjonować. Prof. Halpern zna kilkanaście języków, jest nadzwyczaj precyzyjna i zorganizowana, chociaż, np. spakowanie torby czy uporządkowanie papierów na biurku przekracza jej możliwości. Nie lubi tłoku, więc zdarza się, że nawet bardzo duże odległości pokonuje na rowerze. Nie lubi intensywnych dźwięków, dlatego zakłada podwójne słuchawki antyhałasowe. Drażni ją ostre światło, głośne rozmowy i gwałtowne ruchy, ale przede wszystkim nie ma dostępu do świata emocji: nie słyszy tonu głosu, nie widzi mimiki twarzy, mówi monotonnie, nie zawsze patrząc rozmówcy w twarz. Oczekuje jasnych komunikatów na temat stanu ducha i serca. Nie znosi zmian i podróży samolotem, ale od lat przekracza własne ograniczenia, by podróżować po Europie i samodzielnie przeprowadzać potrzebne w jej pracy wywiady. Jest pracoholiczką, jednak w piątek wieczorem zasiada do wegańskiej kolacji, przyrządzonej według zasad koszerności, a w sobotę rano, jak i w każde święto, idzie do synagogi. Podczas szabatu nie korzysta z urządzeń elektronicznych, odkłada pracę, wyłącznie czyta.

Polkę i Szkotkę, katoliczkę i żydówkę, młodą dziewczynę i dojrzałą kobietę łączy niepełnosprawność: Hanna jest niewidoma, ekscentryczna Szkotka ma zespół Aspergera (rodzaj autyzmu). Hanna organizuje spotkania i wywiady pani profesor, szuka mieszkań w kolejnych polskich miastach, gdzie naukowczyni zbiera materiał do badań, prosi znajomych o udzielanie profesorce pomocy. Jednak z każdą rozmową, wykonanym telefonem i przesłanym mailem zaprzyjaźnia się z Helen coraz bardziej, zaczyna ją pocieszać i wspierać, szczególnie kiedy niezrozumienie, z jakim spotyka się profesorka z aspergerem, staje się zanadto dotkliwe.

Hanna dużo daje, ale niemniej od Helen otrzymuje. Odkrywa w sobie pokłady nieuświadamianej cierpliwości, oswaja się z innością, przełamuje lęki, ale przede wszystkim zyskuje przyjaźń. Książka „Tandem w szkocką kratkę” jest dziennikowym zapisem rodzenia się ważnej więzi między Hanną i Helen: wzajemnych odkryć i olśnień, ale i nieporozumień, jakie nieuchronnie się pojawiały.

•••

Czytając 270 stron żywo i sprawnie napisanej książki, co chwila pojawia się pytanie, jak mogło do takiej przyjaźni dojść? Bo tak niemożliwa się ona wydaje dla mnie – osoby, która widzi, słyszy, sprawnie się porusza, od nikogo nie zależy, a poziom jej dziwactw nie odbiega od przyjętej w społeczeństwie normy.

Hannie też chyba to pytanie nie dawało spokoju. „Zastanawiam się, czy gdybym widziała, miałabym z nią równie dobry kontakt?” – pyta samą siebie, opisując wcześniej nocne peregrynacje z Helen po krakowskich szpitalach. Czy jednak, jako osoba widząca, dałaby sobie szansę spotkania tylu chętnych do pomocy ludzi? Poza tym: „(…) może denerwowałoby mnie, że Helen na mnie nie patrzy, lecz buja gdzieś w obłokach? Zapewne irytowałby mnie też jej bałagan. Czy umiałaby się tak bardzo otworzyć i okazać swoją słabość przed osobą mającą ją stale na oku?”.

Helen i Hanna potrzebowały siebie nawzajem, ale nie w taki tylko sposób, w jaki osoba niewidoma potrzebuje przewodnika, by przejść nieznany kawałek ulicy, a profesorka z aspergerem – cierpliwej sekretarki, która powtórzy tę samą informację nawet pięć razy. One potrzebowały siebie dlatego, że wspólnie potrafią stworzyć dodatkową wartość, która bez ich spotkania nigdy by nie zaistniała.

Zacznijmy od tego, że wzajemnie zmieniają swoje życie. Hanna przekonuje się, że każda osoba ma klucz do siebie – trzeba go tylko znaleźć (to jest wyzwanie!), nikogo pochopnie nie spisując na straty. Asperger przyjaciółki uświadomił jej, że „trzeba być precyzyjnym, jasno wyrażać swoje potrzeby, oczekiwania, mówić co się nie podoba”, nie tylko wobec osób z taką dysfunkcją. „Pojawiła się w moim poukładanym życiu ze swoim roztrzepaniem, chaosem, nieskoordynowanymi ruchami, naiwnością, prostolinijnością, łagodnością i ogromnym pragnieniem bliskości. To okropne, że tak łatwo można ją wykorzystać, bo nie rozumie dwuznaczności, ironii, kłamstwa i jest do bólu uczciwa”.

Helen z kolei poznała smak pełnej akceptacji. „Wiem, że czasami dziwnie się zachowuję, ale dlaczego ludzie mnie unikają?” – pyta zdeterminowana. „Ludzie nic nie mówią, a potem mają do mnie pretensje. To nielogiczne”. Helen buntuje się jak dziewczynka, bo nie rozumie prawideł świata, w którym zakłada się maski i nie pozwala sobie na szczerość, zaufanie rezerwując dla ścisłego grona najbliższych. Piekielnie inteligentna pani profesor, której hobby jest nauka kolejnych języków obcych, staje więc bezradna wobec lekceważących półuśmieszków, towarzyskich gierek, a nawet banalnego grymasu zniecierpliwienia na twarzy.

Obie kobiety działają jak w systemie naczyń połączonych: Hanna wprowadza Helen do obcego jej świata, objaśniając rządzące nim reguły, ale jednocześnie uświadamia sobie, że gdyby stworzyć „świat według aspie” stałby się on znośniejszym miejscem do życia. Urządzenie takiego świata to niemożliwa do zrealizowania utopia, ale że suma dobra na świecie takim jaki jest powiększyła się dzięki spotkaniu Hanny z Helen to już niewątpliwie fakt.

•••

Książka Hanny Pasterny, dzięki której hasła: otwartości na innych, wartości poszukiwań, przełamywania lęku wobec odmienności, wypełniają się smakowitą treścią, skutecznie podważa czytelnicze wyobrażenia na temat „osób nietypowych”. Przekonuje, że pojęcia „normalności” i „dziwności” to rodzaj umowy opierającej się na społecznych normach i konwenansach. Lepiej je odrzucić, nawet za cenę chwilowej utraty pewności siebie, i w efekcie dać sobie szansę poznania osób, dzięki którym życie staje się pełniejsze i bardziej intrygujące. Naprawdę warto, bo choć Hanna i Helen nie są takie jak wszyscy – nie są przecież typowe! – ale, między innymi za sprawą swojej odmienności, nie są też nudne.

Hanna Pasterny „Tandem w szkocką kratkę”, wyd. Credo, Katowice 2010

ANNA MATEJA jest dziennikarką (studiowała nauki polityczne i prawo); w latach 1996–2008 była publicystką i redaktorką „Tygodnika Powszechnego”. Laureatka nagrody dziennikarskiej Grand Press w kategorii wywiad za 2007 rok (otrzymaną za rozmowę z Ewą Szumańską) oraz pierwszej nagrody w konkursie „Oczy otwarte” za 2004 rok (premiujący materiały o sytuacji osób niepełnosprawnych w Polsce). W 2010 roku w Wydawnictwie Literackim ukazała się przygotowana przez nią książka „Cud w medycynie” – zbiór lekarskich opowieści o medycznych sytuacjach granicznych.

Mieszka w Krakowie.

ZAPRASZAMY

na bezpłatne warsztaty szkoleniowe pt.

Czy Kościół czyta?

mówca:

Tony Wales
wykładowca, szkoleniowiec, konsultant
Ponad 40-letnie doświadczenie na rynku książki.
Były dyrektor w wydawnictwie Lion Publishing House.
Związany również z wydawnictwami takimi jak Thames and Hudson oraz Inter Varsity Press. Obecnie członek rady oraz szkoleniowiec Media Associates International (MAI).

SESJA I

Książka jako narzędzie wspierające działania w Kościele.

Czym różni się książka od kazania?

Dlaczego książka jest niedoceniana?

SESJA II

Jak przedstawić książkę w Kościele?

Jak przygotować stoisko z książkami?

Odpowiedzialność w służbie poprzez literaturę.

Nowe pomysły i rozwiązania / wymiana doświadczeń

termin:

31 stycznia 2012 (wtorek)

godz. 17:00

miejsce:

Budynek SCh Katowice

ul. Kaktusów 5  (zobacz na Google Maps)

KATOWICE

PROSIMY O ZGŁASZANIE UCZESTNICTWA

TELEFONICZNIE 32 209 1845 LUB MAILOWO credo@credo.org.pl

18 i 19 listopada na zaproszenie Fundacji i Wydawnictwa Credo gościć będzie w Warszawie amerykański pisarz i publicysta Philip Yancey. Jest on autorem popularnych na całym świecie książek, w których podejmuje temat duchowości współczesnego człowieka. Jego książki sprzedały się w łącznej liczbie ponad 14 milionów egzemplarzy. Wydawnictwo Credo udostępniło polskiemu czytelnikowi pięć najbardziej znanych, bestsellerowych tytułów. Należą do nich m.in. Zaskoczeni łaską oraz Jezus, jakiego nie znałem, za które pisarz otrzymał szereg prestiżowych amerykańskich nagród literackich. Dla miłośników twórczości Yancey’a spotkanie z nim będzie okazją do osobistego zetknięcia się ze światem autora, ze szczególną atmosferą jego książek, z literacką rzeczywistością nasyconą pierwiastkiem twórczym, uzupełnioną znakomitym warsztatem pisarskim.

Pisarz będzie podpisywał swoje książki 18 listopada (piątek) w księgarni Traffic-Club w Warszawie, godz. 18.00 – spotkanie otwarte
szczegóły na www.traffic-club.pl

19 listopada (sobota) odbędzie się całodniowa, płatna konferencja organizowana w Domu Literatury w Warszawie ul. Krakowskie Przedmieście 87/89 w godz. 9.00 – 18.00.
szczegóły na www.yancey.credo.org.pl

Philip Yancey w Polsce 2011

Informujemy, że termin promocyjnej ceny za uczestnictwo w konferencji z udziałem Philipa Yanceya zostaje przedłużony do 31 października. Przypominamy, że aby skorzystać z promocyjnej ceny należy się zarejestrować i dokonać przelewu na konto Fundacji Credo przed powyższym terminem.

Decyduje data wpłynięcia przelewu na konto Fundacji!

www.yancey.credo.org.pl

Specjalnie na zaproszenie Wydawnictwa Credo, Philip Yancey jesienią 2011 zagości w naszej stolicy.

kliknij tu aby przejść

do strony konferencji

1. Spotkanie z niewidomą poetką Jolantą Kutyło zatytułowane „Wierszowanie na dywanie” zorganizowane w Zespole Szkół nr 2 w Chorzowie. Prezentacji poezji towarzyszył pokaz sprzętu do użytku codziennego osoby niewidomej

2. Spotkanie w Ośrodku dla osób niewidomych w Siemianowicach Śląskich.

3. Prezentacja audiobooka połączona z pokazem filmu o życiu i zaangażowaniu społecznym diakona Petera Heppa oraz prelekcją Hanny Pasterny autorki książki Jak z biała laską zdobywałam Belgię, w następujących ośrodkach:

• Przedszkole Miejskie z Oddziałami Specjalnymi nr 24 w Jaworznie (spotkanie z rodzicami);
• Zespół Szkół Sióstr Urszulanek w Rybniku;
• Liceum Pedagogiczne w Jaworznie (spotkanie z rodzicami i uczniami);
• Liceum Plastyczne w Dąbrowie Górniczej;
• spotkanie z rodzicami i uczniami –  Ośrodek Szkolno-Wychowawczy Dla Dzieci Niewidomych i Słabowidzących Dąbrowie Górniczej;
• Kino-Teatr „Tęcza” – z okazji Dni Białej Laski w Siemianowicach Śląskich;
• Biblioteka Śląska – w ramach obchodów rocznicy „Rok Ludwika Braille’a”;
• Uniwersytet Pedagogiczny w Krakowie, Wydział Pedagogiki Specjalnej;
• spotkanie na Wydziale Pedagogiki Specjalnej na KUL w Lublinie w ramach XII Kiermaszu Książki Katolickiej.

Program objął wydanie i promocję audiobooka „Świat w moich dłoniach” autorstwa głuchoniewidomego diakona Petera Heppa. Program miał zasięg ogólnokrajowy i przyczynił się m.in. do upowszechnienia wiedzy o życiu i problemach ludzi dotkniętych tą niepełnosprawnością. Program zakładał niesienie pomocy osobom niewidomym i słabowidzącym w kształtowaniu postawy wiary w samego siebie, wiary w możliwość przezwyciężenia ograniczenia wynikającego z kalectwa, podjęcia aktywności życiowej, pomoc w odnalezieniu osobistego szczęście i spełnienia oraz miejsca w społeczeństwie.

Sama książka charakteryzuje się nieocenioną wartością. Mówi o zwycięstwie człowieka nad losem i własnymi słabościami. Jest niezastąpionym przewodnikiem dla rodzin niepełnosprawnych oraz wszystkich, którzy mają do czynienia z niepełnosprawnością polegającą na uszkodzeniu dwóch najważniejszych życiowo zmysłów: słuchu i wzroku. Dzięki niej wiele osób mogło zrozumieć, jak wygląda świat mroku i ciszy, i jakiej pomocy potrzebują ludzie dotknięci tym kalectwem.

Realizacja projektu objęła również promocję innych autorów z dysfunkcją wzroku i prezentację ich twórczości szerszej publiczności.

Prof. dr hab. Jerzy Buzek

Były Premier Rządu Rzeczpospolitej Polskiej

PRZEWODNICZĄCY PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

Biuro: ul. Drzymały 38/1

47-400 Racibórz

tel.: 609 771 772

fax: 32 203 27 92

email: hk@buzek.pl

Wydawnictwo Credo

W związku ze staraniami pani Jadwigi Mandery i Pani Anieli Tajner o wydanie Pocztu polskich królowych i księżnych, żon władców” pragnę wyrazić swoją opinię o proponowanej publikacji i udzielić swego poparcia.

„Poczet” to pozycja nowatorska, przygotowana niezwykle atrakcyjnie pod względem merytorycznym i estetycznym, posiadająca duże walory edukacyjne. Upamiętnia postacie, jakie dotąd nie znalazły należnego im miejsca w narodowym panteonie. Los polskich królowych jest Polakom nieznany. A miały one ogromny wpływ na politykę, wniosły w polską kulturę wiele nowych wartości wpływały znacząco na proces europeizacji Polski.

„Poczet” zawiera nie tylko rzetelną wiedzę o żonach władców, ukazuje także życie królów i to od osobistej, uczuciowej strony. I z tego względu również zasługuje na upowszechnienie.

Z wyrazami szacunku

Jerzy Buzek

Opracowanie, które przekazano mi do oceny, jest niewątpliwie bardzo osobistym spojrzeniem na rolę kobiety w dziejach polskiej państwowości. Autorka tekstu, nie będąc zawodowym historykiem, z dużą pasją ukazała czytelnikowi w sposób przystępny wiele faktów z życia księżnych i królowych, żon i matek władców polskich.

Tekst jest skierowany do czytelników, którzy może niejednokrotnie o niektórych postaciach z tej pracy słyszeli, ale zapewne jeszcze w latach szkolnych. Jednak większość małżonek władców Polski pozostawała i często pozostaje zagadkowa, a o niektórych ogół czytelników raczej nigdy nie słyszał. W biogramach władczyń znajdziemy te bardziej znane, jak na przykład Dobrawa, św. Jadwiga Śląska, św. Jadwiga Andegaweńska, Bona Sforza d’Aragona, Barbara Radziwiłłówna, Anna Jagiellonka oraz Maria Kazimiera d’Arquien. Jest również cała plejada tych mniej lub zupełnie nieznanych małżonek polskich monarchów. Na pewno do nich można zaliczyć żony pierwszych Piastów. Wśród nich wymienić można: Odę – żonę Mieszka I, Emnildę, żonę Bolesława I Chrobrego, obie Judyty, żony Władysława Hermana, Agnieszkę, żonę Władysława II Wygnańca i wiele innych. Z późniejszych władczyń można również przytaczać imiona tych, o których już dziś niewielu pamięta. Dotyczy to tak okresu późnego średniowiecza, jak również czasów nowożytnych. Sądzić należy, że niewiele osób wie o kilku żonach Władysława Jagiełły czy Zygmunta II Augusta. Pisząc poszczególne życiorysy autorka uciekała się do wielu opracowań, niemniej biogramy zawierają wyselekcjonowany materiał, który zdaniem autorki powinien znaleźć się w tym opracowaniu.

Na uwagę zasługuje jeszcze jeden szczegół pracy. Otóż dla okresu rozbicia dzielnicowego szczegółowo omówiono tylko kilka postaci. Jednakże autorka nie zapomniała o żonach pozostałych książąt, którzy starali się objąć zwierzchnią władzę w rozbitym państwie. Na czterech stronach zostały zawarte informacje aż o jedenastu postaciach księżnych.

Dużą wartością pracy jest to, że zawiera wykaz opracowań, z których korzystała autorka biogramów. Jest tam kilkanaście pozycji. Wśród kilkunastu tytułów znajdujemy również źródła. Może to cieszyć, gdyż nieczęsto w takich opracowaniach korzysta się ze źródeł. Na końcu pracy prócz wykazu literatury znalazło się miejsce dla kalendarium wydarzeń. To dobry pomysł. Dla wielu czytelników ten chronologiczny przegląd będzie cenną pomocą podczas wędrówki przez osiem stuleci żon polskich monarchów.

Każdy z biogramów uzupełnia portret opisywanej w nim postaci. W tym miejscu warto zaznaczyć, że mamy do czynienia z portretami nie będącymi (…) kopiami autentycznych wizerunków. Jadwiga Mandera, będąca autorką portretów proponuje czytelnikowi spojrzenie na postacie pierwszych kobiet dawnej Polski swoimi oczami. Rysy poszczególnych bohaterek zawierają ładunek emocjonalny, nacechowany indywidualnym spojrzeniem twórcy. Niewątpliwie dodaje to uroku całej pracy. Czytelnik staje przed zwierciadłem przyszłości, w którym dostrzega postacie kobiet mające cechy ludzkie, namacalne dla współczesnego odbiorcy. Część postaci, gdy spoglądamy na ich twarze, wydaje się nieco wyidealizowana. Jednakże jestem przekonany, iż autorce zależało na nadaniu osobistego piętna, piętna kobiety, w sposób obrazowy ukazującego piękno duszy oraz cechy fizyczne innej kobiety.

Uważam, że przedstawiona praca spełnia warunki wydawnicze i zasługuje na opublikowanie. Z pewnością może cieszyć się zainteresowaniem czytelników. W dużej mierze, jako dzieło kobiet, jest adresowane do środowisk kobiecych w Polsce. Moim zdaniem może być potraktowana jako kolejny głos do społecznej dyskusji nad rolą kobiety w historii Polski.

dr Bogdan Kloch